1 września w naszej szkole odbyło się uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 2026/2027.

Nowy rok szkolny rozpoczęliśmy wspólnym spotkaniem całej społeczności szkolnej. Była to okazja do powitania uczniów, nauczycieli oraz pracowników szkoły, a także szczególnie ciepłego przyjęcia pierwszoklasistów, którzy rozpoczynają swoją szkolną przygodę.

Podczas uroczystości nie zabrakło również słów skierowanych do uczniów, życzeń powodzenia, wytrwałości oraz wielu sukcesów w nadchodzących miesiącach. Przed nami kolejny rok pełen nauki, nowych doświadczeń, wyzwań i wspólnych przedsięwzięć.

Życzymy wszystkim uczniom, nauczycielom i pracownikom szkoły dobrego, pełnego sukcesów i satysfakcji roku szkolnego 2026/2027.

9 sierpnia 2026 roku zapisze się w historii naszego Szkolnego Klubu AK jako dzień naprawdę wyjątkowy.

Wczesnym rankiem, nasi nauczyciele – pani Marta Zborowska z Krzysztofem Starypanen, mieli ogromną radość towarzyszyć Pani Helenie Kamerskiej w spełnieniu Jej marzenia — locie balonem.

Zaczęło się jeszcze na ziemi. Polana tonęła w porannej mgle, wokół panowały niezwykła cisza i spokój. Powoli zjeżdżała się ekipa balonowa, rozpoczęło się przygotowywanie kosza, rozkładanie ogromnej powłoki i oczekiwanie na moment, w którym balon wypełni się gorącym powietrzem i uniesie ku niebu.

Patrząc na Panią Helenkę w tej niezwykłej scenerii, trudno było nie pomyśleć o tym, jak różne poranki może pomieścić jedno ludzkie życie.

To właśnie dla takich chwil warto działać. Szkolny Klub AK to nie tylko poznawanie historii z podręczników. To przede wszystkim spotkania z ludźmi, którzy są jej żywymi świadkami, słuchanie ich wspomnień, budowanie więzi między pokoleniami i pamięć wyrażana nie tylko słowami, lecz także obecnością.

Tego ranka role trochę się odwróciły.
Przez lata to nasi Bohaterowie dawali nam swoje historie, wspomnienia i świadectwo.
9 sierpnia mogliśmy podarować Pani Helence coś od siebie — dzień pełen emocji, radości i spełnione marzenie.

Było pięknie. Było wzruszająco. Było magicznie.
A kiedy patrzyliśmy na Panią Helenkę i przygotowujący się do lotu balon, pojawiła się jedna myśl:

po najtrudniejszych chwilach w życiu znów może przyjść czas, by spojrzeć w niebo bez lęku — i polecieć w stronę słońca.

Pani Helenko — dziękujemy za ten niezwykły poranek.
To dla nas zaszczyt móc być częścią tej historii.

1 sierpnia 2026 roku w Opolu odbyły się uroczyste obchody 82. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Mieszkańcy miasta, przedstawiciele władz, wojska, organizacji kombatanckich, harcerze oraz młodzież spotkali się przed Pomnikiem Armii Krajowej, aby oddać hołd tym, którzy w 1944 roku stanęli do walki o wolność Ojczyzny. Uroczystości poprzedziła msza święta w intencji Powstańców, a podczas oficjalnej części odbyły się m.in. Apel Pamięci, salwa honorowa i złożenie kwiatów.

Szczególną Bohaterką tego dnia była Pani Helena Kamerska ps. „Hala” – 101-letnia sanitariuszka Powstania Warszawskiego. Pani Helena podzieliła się z uczestnikami niezwykle poruszającymi wspomnieniami z sierpnia 1944 roku. Opowiadała o swojej drodze do Powstania, służbie sanitariuszki, opiece nad rannymi, bombardowaniach oraz niezwykłej więzi łączącej wówczas Powstańców.

Do młodych ludzi skierowała słowa, które szczególnie zapadają w pamięć – życzenie, aby mogli żyć w wolnej Polsce, uczyć się i spełniać swoje marzenia.

Jesteśmy dumni, że w tych ważnych uroczystościach obecny był również sztandar naszej szkoły, będący symbolem pamięci, szacunku i wartości, które staramy się przekazywać kolejnym pokoleniom.

Niezwykle wzruszającym momentem uroczystości była również recytacja wiersza poświęconego Pani Helenie Kamerskiej. Jego autorką jest pani Marta Zborowska – nauczycielka naszej szkoły, a utwór przed zgromadzonymi zaprezentowała Amelia Cisińska, uczennica klasy 2D.

To dla naszej społeczności szkolnej wielki zaszczyt móc uczestniczyć w takich chwilach – nie tylko poznawać historię, ale spotykać jej żywych świadków, słuchać ich głosu i wspólnie pielęgnować pamięć.

Pani Heleno, dziękujemy za świadectwo odwagi, siły i miłości do Ojczyzny.
Pamiętamy. Jesteśmy wdzięczni. Przekazujemy pamięć dalej.